جوشکاري ، ريخته گري  فلزات ، خوردگي و سايش ، عمليات حرارتي

سراميک و مواد نسوز ، آلياژها ، سايش ، آبکاري و سختي کاري ، متالورژي استخراجي

جوشکاري عبارت است از اتصال دو قطعه فلزي يا غير فلزي به يکديگر در اثر عوامل خارجي مثل حرارت و فشار که امروزه به صورت يک علم پيشرفته و موثر در خدمت صنايع در آمده در روزگار پيشين يک هنر به حساب مي آمد تاريخ نويسان نخستين روش هاي اتصال را در شرق به چيني ها و در غرب به رومي ها باستان نسبت مي دهند . چيني ها در سه هزار سال پيش از ميلاد دانش اتصال برخي فلزات وغير فلزات را آموخته بودند و رومي ها از لحيم هاي بهره مي بردند که امروزه با اندک تغييري در صنايع جديد به کار مي رود .

در رم باستان فردي به نام پليني از لحيم به نام آرژانتاريم وترناريم استفاده مي کرد که داراي مقداري مساوي قلع و سرب بوده است و ترنايم داراي دو قسمت سرب و يک قسمت قلع مي باشد. که هنوز هم با پرکنندگي مورد استفاده قرار مي گيرند. دقت و ترکيبات شيميايي و دستگاههاي متداول طلاسازي از قديم الايام در جواهرات با چسباندن ذرات ريز طلا بر روي سطح آن با استفاده از مخلوط نمک و مس و صمغ آلي که با حرارت صمغ را کربونيزه نموده و نمک مس را به مس احياء مي کنند. و با آلياژ طلا درست کردن ذرات ريز طلا را جوش مي دهند. گروههاي مختلف جوشکاري  عبارتند از:
    1. لحيم کاري
    2. جوشکاري فشاري و پرسي
    3. جوشکاري ذوبي
    4. جوشکاري زرد
چون مواد و فلزات تشکيل دهنده و جوش دهنده و گيرنده از لحاظ متالوژيکي بايستي داراي خصوصيات مناسب باشند بنابراين جوشکاري از لحاظ متالوژيکي بايستي مورد توجه قرار گيرد که ايا : قابليت متالوژي و فيزيکي جوشکاري دو قطعه مشخص است.

◄  روشهاي جوشکاري

منشا نفت و گاز |