اگر براي هر يك از فرزندان زماني مناسب صرف كنيم و شنونده اظهارات و احساسات آنها باشيم ، احساس آنها درباره توجه ما به آنها بدون خدشه مي‌ماند و مطمئن هستند كه براي والدين خود اهميت دارند.
با دقت وهوشياري مداخله كنيد يا حداقل پس از ۵ دقيقه اول درصحنه حاضر شويد. حضور به موقع شما درصحنه درگيري، كمك مي‌كند تا بتوانيد به مسئله پي ببريد و مانع عصبانيت فرزندان و صدمه زدن يا اهانت كردن آنها به هم بشويد . پيش از شروع و ادامه يافتن درگيري، راحت‌تر مي‌توان اضطراب و ناراحتي موجود را برطرف ساخت. اگر نتوانستيد به موقع حاضر شويد از فرزندانتان عذرخواهي كنيد: " متأسفم از اين كه نتوانستم به موقع حاضر شوم و از بروز حوادث ناراحت كننده جلوگيري كنم. به من بگوييد چه اتفاقي افتاده است ؟"

فرزندان ما پس از درگيري مي‌توانند به راحتي رفتاري دوستانه با يكديگر داشته باشند، البته درصورتي كه مورد سرزنش قرا رنگيرند. اگر والدين بتوانند درخانواده به طور منصفانه رفتار كنند و مسئوليت‌ها را برعهده بگيرند، فرزندان مي‌توانند احساسات دروني خود را بهتر ابراز كنند و از آسيب ديدگي‌هاي روحي در امان بمانند. به آرامي و نرمي با آنها گفت و گو كنيد. به نوبت از هر يك از آنها بپرسيد كه چه اتفاقي افتاده و به سخنان هردو با دقت گوش دهيد. بيان كردن احساسات دروني مهمترين بخش درگيري است. به آنها فرصت كافي بدهيد؛ زيرا برقراري پيوند دوباره نياز به زمان كافي دارد.
در برخي موارد، يكي از كودكان به ديگري ضربه وارد كرده و فرار مي كند. در اين گونه موارد، واكنشهاي خود را تغيير دهيد؛ به طور مثال بار اول وقت بيشتري با كودك آسيب ديده يا مجروح صرف كنيد و سپس به سوي فرد ديگر برويد. بار دوم فقط به كودك آسيب ديده توجه كنيد. هر دو كودك به كمك شما نيازمندند . كودكي كه ضربه را وارد كرده احساس پشيماني مي‌كند، او فرد بي‌مسئوليتي نيست بلكه نتوانسته احساس خود را بيان كند و كنترل خود را ازدست داده است.
اغلب كودكان يكديگر را دوست دارند و به طور طبيعي به سوي هم كشيده مي‌شوند. اگر والدين به موضوع‌هايي كه دوستي فرزندانشان را پايدار و مستحكم‌تر مي‌كند توجه داشته باشند، روابط دوستانه بين فرزندان تداوم خواهد يافت.
بچه‌ها هميشه به دنبال بهانه مي‌گردند تا بتوانند احساسات دروني خود را بيرون بريزند، به طور مثال هنگامي كه بستني مي‌خورند اگر فرزند ديگر يك قاشق بيشتر بستني بخورد، درگيري شروع مي‌شود و از اين طريق احساس حسادت، نياز، درماندگي و عدم پذيرش از سوي آنها ابراز مي‌گردد. زماني كه والدين گريه، بدخلقي و خشم فرزند خود را تحمل كنند و با حوصله به حرف‌هاي او گوش كنند، به اشتباه خود پي مي‌برد. گوش دادن به سخنان كودكان آسيب ديدگي روحي آنها را ترميم مي‌كند و روابط موجود را محكمتر مي‌سازد.