امروزه وظايف پدر نسبت به کودک و همسر خود با گذشته تفاوت بسيار کرده است پدر از ابتدا در هنگام تولد نوزاد در بيمارستان حضور مي‌يابد و با اشتياق و علاقمندي بر بالين همسر و فرزند خود دائماً حضور دارد و موقعي‌که نوزاد را به خانه مي‌آورد پدر است که به همسر و کودک خود کمک مي‌کند پدر هيچ‌گاه خود را جدا از زن و فرزند خود نمي‌بيند و پرستاري از کودک را فقط وظيفه مادر نمي‌داند. پدر و مادر هر دو از کودک پرستاري و مواظبت مي‌کنند و رفتار هر دو نيز در کودک اثر دارد رشد کودک از سالي به سال ديگر در روابط کودک و مادر تغييرات زيادي به‌وجود مي‌آورد زيرا رابطه مادر و کودک بسيار حساس و ظريف است ولي در مورد پدر چنين تغييراتي وجود نخواهد داشت.

در رابطه پدر و کودک رفتاري که کودک در طول زمان رشد خود نسبت به پدر دارد کمتر دستخوش تغيير و دگرگوني مي‌گردد ثبات، استواري و قاطعيت پدر است که پس از بازگشت پدر به خانه مادر در مورد کودک با او صحبت مي‌کند و کارهاي خوب يا بدي را که کودک انجام داده است براي او بيان مي‌کند پدر است که به‌عنوان قاضي بايد قضاوت کند که به کودک بايد جايزه بدهد يا او را تنبيه کند و پدر است که با کودک بايد تنها نشيند و با او صحبت کند و او را نصيحت نمايد از طرفي وظيفهٔ پدر است که از روش و رفتاري که مادر با کودک دارد حمايت کند اگر در موردي پدر با رفتار کودک و مادر موافق نيست آن را نبايد جلوي کودک به مادر بگويد پدر بايد موقعي که تنها است نظر خود را براي مادر بيان کند و به توافق برسند به‌طور کلي نزديک بودن کودک با مادر خود و آشنا بودن مادر با وضع کودک و ثبات و استقامت پدر همه براي رشد و تربيت و انظباط بخشيدن کودک ضرورت دارد.
 

◄   رابطه پدر و کودک در سن سه سالگي:
رابطه پدر و کودک در سال سوم تولد مانند رفتار ديگر کودک بسيار صميمي و بدون مشکل و برخوردي خواهد بود گرچه مادر بيشتر مورد توجه کودک است ولي پدر نيز ممکن است نقش بسيار مهمي داشته باشد در سن ۵/۳ سالگي توجه اکثر کودکان از مادر به پدر گرايش پيدا مي‌کند و پدر بيشتر مورد توجه و محبوب کودک مي‌شود. مخصوصاً اين احساس در کودکان دختر بيشتر نمايان خواهد شد.
 

◄   رابطه پدر و کودک در سن ۶ سالگي:
کودک در سن ۶ سالگي بدترين رفتار را با مادر خود دارد زيرا او مي‌خواهد از مادر خود جدا شود و در دنياي خودش زندگي کند بنابراين ممکن است به مادر خود اهميت ندهد و با او سر سختي و لجاجت کند و در اين سن در اکثر موارد دخالت کردن پدر سبب بدتر شدن رابطه مادر با کودک مي‌گردد زيرا يا پدر کودک را تنبيه مي‌کند و يا اينکه رفتار بدتر شدن رابطه مادر با کودک را مسبب سرپيچي و گستاخي کودک مي‌داند و گناه را بر گردن مادر مي‌اندازد و اينجا است که بايد رفتار پدر با کودک به‌گونه‌اي باشد که اين مشکلات را بهبود بخشد يا از بين ببرد.
 

◄   رابطه پدر و کودک در سن ۱۰ سالگي:
سن ده سالگي از نظر رابطهٔ بين پدر و کودک بهترين و شادترين دوران است اکثر کودکان چه دختر و چه پسر در اين سن تصور مي‌کنند پدرشان واقعاً خوب و بسيار عالي است و پدر جواب همه چيز را مي‌داند پس اگر پدر با خصوصيات رواني کودک در سن ده سالگي آشنا باشد مي‌تواند از کودک ده ساله خود لذت ببرد و اجازه بدهد که از پدر لذت ببرد و اگر پدر از اين موقعيت سني کودک خود استفاده نکند موقعي خواهد رسيد که کودک شما بزرگتر شده و علاقه او به چيزها و مسائل ديگر جلب شده است.