ورزش واليبال در سال 1299 شمسي توسط سيد مهدي ورزنده در ايران معرفي شد. در آن سال، دانشجويان دار المعلمين ورزش به فرا گرفتن اصول و مقررات واليبال پرداختند.
در سالهاي اوليه حضور واليبال در ورزش ايران، بازي در زميني به ابعاد 20×10 متر انجام مي‌ شد و در هر طرف زمين 9 تا 11 نفر بازي مي‌کردند. در سال 1304، سه تيم واليبال در ايران شکل گرفت که عبارت بودند از تيم دارالمعلمين ورزش، تيم باشگاه شايسته (اجتماعيون) و تيم کالج البرز. رقابت ميان اين سه تيم با استقبال مردم و دوستداران ورزش همراه بود و هيجان بسياري به راه مي‌انداخت. شمس‌الدين شايسته، مربي تيم باشگاه شايسته، در راه شکوفايي ورزش واليبال در ايران تلاش بسياري کرد و خدمات ارزنده‌اي انجام داد. از بازيکنان سرشناس سالهاي اول واليبال در ايران مي‌توان به ناصر رفيعا، بديع‌الله مجذوب، علي کني، نصرالله مقدم، صادق رياحي و حسن گوشه اشاره نمود.
 

◄  اولين دوره مسابقات واليبال ايران:

نخستين دوره مسابقات واليبال قهرماني تهران در سال 1314 بين مدرسه‌ها و تيم‌هاي آزاد و باشگاهي تهران برگزار شد که تيم دربند به مقام قهرماني رسيد. در همين سال،‌ مسابقات قهرماني ايران نيز برگزار شد که تيم اصفهان در ميان ديگر تيم‌هاي شهرستاني از قدرت بيشتري برخوردار بود.
در سال 1324 يک فدراسيون مشترک براي «بسکتبال و واليبال» به وجود آمد که اين دو ورزش را با هم اداره مي‌کرد. اما در سال 1336 توسط کميته ملي المپيک ايران يک فدراسيون مستقل براي واليبال ايجاد شد تا با اختيارات و آزادي عمل بيشتري به توسعه اين ورزش در سطح کشور بپردازد. امير امين نخستين رئيس فدراسيون واليبال ايران بود که سرپرستي و هدايت تيم ملي واليبال ايران در بازيهاي آسيايي توکيو (سال 1958) را نيز به عهده داشت.

◄  اولين مسابقات بين المللي واليبال ايران:
بازيهاي آسيايي توکيو اولين حضور بين‌المللي واليبال ايران بود که تيم ايران با چهره‌هايي همچون عبدالمنعم کمال،‌سياوش فرخي، محمود عدل، محمد شريف‌زاده، حسينعلي اميري، اسماعيل اشتري، عباس تهراني و کمال پورهاشمي با مربيگري فريدون شريف‌زاده به مقام نايب‌ قهرماني آسيا رسيد.

ورزش واليبال در سال 1964 وارد بازيهاي المپيک شد و ايران نيز جزو کشورهايي بود که درخواست حضور در المپيک را داشت. بدين ترتيب روز سه‌شنبه 20 آذر سال 1342 فدراسيون واليبال ايران 30 واليباليست را به اردوي تدارکاتي مقدماتي المپيک دعوت کرد تا در تالار هفتم تير امروز (پارک شهر) زير نظر مربي فقيد واليبال ايران، حسين حبازادگان تمرين نمايند. پس از 3 روز تمرين تيم ملي ايران در روز 16 آذر 1342 انتخاب شد و 14 بازيکن يعني حسن کرد، اکبر قادري،‌چنگيز انصاري، فاروق فخرالديني، محمد همت‌يار، خسرو گلستانه، محمود مطلق، سياوش فرخي،‌مجتبي مرتضوي، اکبر تنها، بيژن روح‌اللهي، جهانگير قوام، خليل پاک‌نظر و خسرو نيکو پايان توسط ابراهيم نعمتي، سرگرد حسين سروري، محمد شريف‌زاده و حسين جبارزادگان که مربي تيم بود انتخاب شدند و راهي مسابقات انتخابي در هند گرديد. در اين رقابت‌ها تيم ايران به مقام چهارم رسيد و کره‌جنوبي با قهرماني در اين مسابقات جواز المپيک را دريافت نمود.
سه سال بعد از حضور در مسابقات انتخابي المپيک واليبال ايران براي دومين بار در بازيهاي آسيايي 1966 حضور يافت و توانست با رهبري حسين جبارزادگان به مقام سوم و مدال برنز دست يابد. واليبال ايران در سالهاي 1970 و 1998 در رقابت‌ هاي قهرماني جهان و در سال 1991 در مسابقات جام جهاني واليبال حضور داشته است.

مهمترين موفقيت واليبال ايران کسب مدال نقره بازيهاي آسيايي 2002 بوسان و کسب مدال برنز مسابقات قهرماني آسيا در سال 2003 بوده که نتيجه برنامه‌ريزي و مديريت فدراسيون وقت بوده است.
مسابقات واليبال باشگاههاي ايران در 11 مرداد 1354 براي اولين بار با نام جام پاسارگاد برگزار شد که پس از پيروزي انقلاب و توقف آن در سال 1369 با عنوان جام فجر پيگيري شده است.
واليبال ايران در رده نوجوانان و جوانان به افتخارات زيادي در سطح آسيا و جهان رسيده که مدال نقره و برنز نوجوانان جهان در سالهاي 2001 و 2003 مهمترين آنهاست.