|
◄
آغاز عيد نوروز عيد باستاني
ايرانيان
(
اول فروردين ماه 534 سال پيش از
ميلاد مسيح )
برپايه افسانه ها، سه هزار سال پيش در چنين روزي،
جمشيد از كاخ خود درجنوب درياچه اروميه (منطقه
باستاني حسنلو) بيرون آمد و عميقاً تحت تأثير
آفتاب درخشان، و خرمي و طراوت محيط قرارگرفت و آن
روز را «نوروز»، روز صفا، پاك شدن زمين از بديها و
روز سپاسگزاري از خداوند بزرگ ناميد و خواست كه از
آن پس، بدون وقفه هر سال دراين روز آيين ويژهاي
برگزار شود، آييني كه هنوز ادامه دارد و از گزند
زمانه و هرگونه تحول سياسي و اجتماعي مصون مانده
است.
كوروش بزرگ مؤسس امپراتوري ايران كه از مادري
«ماد» و از پدري، «پارس» بود نخستين حكمران ايراني
بود كه نوروز را عيد رسمي اعلام داشت و در سال 534
پيش از ميلاد دستورالعملي براي اجراي مراسم دولتي
آن تدوين كرد كه شامل ترفيع نظاميان، ابلاغ
انتصابات تازه، سان ديدن از سربازان، عفو مجرمين
پشيمان، ايجاد فضاي سبز و پاكسازي محيط زيست ـ از
منازل شخصي گرفته تا اماكن عمومي ـ بود.
چهارسال پيش از آن، كوروش پس از تصرف بابل، نوروز
را در آنجا جشن گرفته بود و به اين سبب برخي از
مورخان، زمان اعلام رسمي و عمومي شدن نوروز به
عنوان عيد ملّي را سال 538 قبل از ميلاد نوشته
اند. بابل در 29 اکتبر سال 539 پيش از ميلاد به
تصرف ايران درآمده بود.
در دوران هخامنشيان، يازده روز اول فروردين
(فرورتيشن/Farvartishn) ويژه انجام مراسم نوروز
بود. شاه در نخستين روز سال نو روحانيون، بزرگان،
مقامات دولتي و فرماندهان ارشد نظامي، دانشمندان و
نمايندگان سرزمينهاي ديگر را مي پذيرفت و ضمن
سپاسگزاري از عنايات خداوند، گزارش كارهاي سال
كهنه و برنامه هاي دولت براي سال نو و نظر خويش را
بيان مي كرد كه نصب العين قرارگيرد.
◄
تاجگذاري آقا محمد خان قاجار
(
اول فروردين ماه 1174
هجري شمسي )
در چنين روزي، اول فروردين سال 1174 هجري شمسي آقا
محمدخان قاجار موسس سلسله قاجاريه در تهران
تاجگذاري كرد و اين شهر را پايتخت خود قرار داد.
◄
اعلام عراي عمومي در عيد نوروز سال
42 در اعتراض به انقلاب سفيد شاه
(
اول فروردين ماه 1342
هجري شمسي )
در نوروز سال 1342 هنگامي كه هزاران نفر در صحن و
حرم حضرت معصومه و مساجد اطراف آن در قم اجتماع
كرده و براي حلول سال نو لحظه شماري مي كردند،
اعلاميه آيت الله خميني به اطلاع آنان رسيد كه ضمن
آن تأكيد شده بود كه ايران فروخته شده، استقلال،
عزت و عظمت آن از دست رفته، مستعمره شده و ما،
ديگر عيد نداريم و بايد عزا بگيريم.
اين اعلاميه كه به اعلاميه «اعلام خطر مي كنم»
معروف شده سرآغاز مبارزه اي شد که تا 22 بهمن ماه
سال1357 ادامه داشت.
|
