کمپاني اينتل قصد دارد در سه ماه اول سال ۲۰۱۱ ميلادي معماري جديد Sandy Bridge را جهت جايگزيني معماري فعلي خود يعني Nehalem/Westmere روانه بازار کند. بنابر اخبار منتشر شده اينتل پلتفرم هايي متفاوت همراه با سوکت و چيپست جديد براي پردازنده هاي Sandy Bridge عرضه خواهد کرد.

طبق آخرين اطلاعات کمپاني اينتل سوکت LGA1156 را با سوکت LGA1155 جايگزين مي کند و دو کلاس از پردازنده هاي دو و چهار هسته اي بترتيب با توان مصرفي ۶۵ و ۹۵ وات را براي اين سوکت جديد معرفي مي کند. اين پردازنده هاي ۳۲nm اي که عموما مجهز به تکنولوژي هاي Intel Turbo Boost و Intel Hyper-Threading مي باشند همانند Clarkdale داراي هسته گرافيکي دروني (البته اينبار بصورت On-Die) بوده و چيپست هاي P67 ،Q65 ،H67 ،H61 و Q67 براي پشتيباني از آن ها در نظر گرفته شده است. گفتني است اين چيپست هاي جديد با اينکه از پهناي باند بيشتري نسبت به چيپست هاي سري ۵ برخوردار مي باشند از تکنولوژي USB3.0 پشتيباني نخواهند کرد اما توان پشتيباني از فناوري SATA 6Gb/s را دارا مي باشند.
 

در همين راستا در رده High-End پلتفرم X58-Tylersburg (سوکت LGA1366) توسط پلتفرم Patsburg جايگزين خواهد شد. برخي منابع خبري اعلام کرده اند که Patsburg از سوکت LGA2011 بهره خواهد جست و پياده سازي رابط حافظه ۲۵۶ بيتي (چهار کاناله) و انتقال کنترل کننده PCI-Express به درون پردازنده را مهم ترين عوامل افزايش تعداد پين هاي اين سوکت عنوان کرده اند اما منابعي نيز خبر از سوکت LGA1356 و رابط حافظه ۱۹۲ بيتي (سه کاناله) يعني ساختاري همانند پردازنده هاي Core i7 900 داده اند و سوکت LGA2011 را منحصر به پلتفرم هاي سرور دانسته اند. در هر صورت تا سه ماهه سوم سال ۲۰۱۱ تمامي پردازنده هاي High-End اينتل از جمله پردازنده هاي شش و هشت هسته اي بر پايه معماري Sandy Bridge بر روي پلتفرم Patsburg قرار خواهند گرفت.

در پايان خاطر نشان مي کنم که Sandy Bridge همانند معماري Core 2 يک معماري انقلابي بوده و ساختار هسته و مخصوصاً باس داخلي آن تغيير و تا حدود زيادي بهبود يافته است، از ديگر ويژگي هاي بارز اين معماري جديد مي توان به سيستم مديريت توان بسيار کارآمد آن و سري دستور العمل هاي جديد Advanced Vector Extensions اشاره کرد. Sandy Bridge در اواخر سال ۲۰۱۲ عرصه را به معماري Intel Haswell واگذار خواهد کرد.