آغاز کار داوينچي براي کشيدن تابلو زيباي موناليزا اين پرتره مملو از رمز و راز به سال 1503 باز مي گردد. اين تابلو با ابعاد در ابعاد 77x53 سانتيمتر از معروفترين کارهاي داوينچي مي باشد. نسخه اي را که او تهيه کرد از آنچه امروز به يادگار مانده بزرگتر بود چرا که در گذر زمان دو ستون از طرفين چپ و راست اين تابلو بريده شده است. به همين دليل به هيچ وجه مشخص نيست که موناليزا در اين تابلو نشسته است.

پرتره موناليزا اثر لئوناردو داوينچي

همچنين بايد اشاره کرد که بسياري از قسمت هاي اين تابلو به مرور زمان خراب و يا دوباره نقاشي شده است. اما با اين وجود شخصيت اصلي نقاشي همچنان محفوظ مانده است. بعنوان مثال زمينه پشت که فضايي مه آلود را نمايش مي دهد - که به آن تکنيک اسفوماتو (sfumato) گفته مي شود - کاملا" آشکار است و لبخند زيبا، جادويي و فريبنده او را برجسته تر مي کند.
از تاريخ اين چنين بر مي ايد که فردي بنام فرانسيسکو بارتولومئو (Francesco di Bartolommeo) از اشراف شهر فلورانس از داوينچي خواسته است که پرتره همسر سوم خود يعني ليزا آنتونيو ماريا (Lisa di Antonio Maria) را براي او نقاشي کند. داوينچي نزديک به چهار سال روي اين اثر هنر کار کرد و پس از اتمام نقاشي در سال 1507 اين تابلوي زيبا را به فرانسيسکو نفروخت، فلورانس را ترک کرد و آنرا نزد خود نگاه داشت.
برخي معتقد هستند از آنجايي که لئوناردو تابلو را تمام نکرده بود آنرا به فرانسيسکو نفروخت و بسياري ديگر معتقد هستند که لئوناردو عاشق اين تابلو بود.
داوينچي در سال 1516 هنگامي که تابلو موناليزا را در چمدانهاي خود داشت وارد فرانسه مي شود و آنرا به پادشاه وقت فرانسه فرانسيس اول (Francis I) مي فروشد. پس از آن به مرور زمان اين اثر زيبا در شهرهاي مختلف فرانسه نقل مکان مي کند تا اينکه پس از انقلاب فرانسه، موناليزا موزه لور (Louvre) را بعنوان خانه خود انتخاب مي کند.
ناپلئون با بي انصافي کامل آنرا از موزه برمي دارد و به اطاق خواب خصوصي خود مي برد و پس از تبعيد ناپلئون اين اثر زيبا دوباره به لور باز گردادنده مي شود.
در 21 آگوست سال 1911 تابلو موناليزا توسط يک دزد ايتاليايي دزيده مي شود و به ايتاليا آورده مي شود. پس از گذشت دو سال اين تابلو در زادگاه خود يعني فلورانس ديده مي شود و پس از انجام برخي پروسه هاي اداري و قانوني تابلو دوباره به لور بازگردانده مي شود.
در سال 1956 شخصي اقدام به پاشيدن اسيد به قسمت پاييني تابلو نمود که مرمت آن سالها به طول انجاميد. در دهه هاي 60 و 70 ميلادي شهرهاي نيويورک، توکيو و موسکو ميزبان اين تابلو زيبا بودند.
آنچه بر اين اثر هنري در طول تاريخ گذشته است مسئولين موزه لور را بر آن داشته تا اين تابلو ارزشمند را در پشت شيشه ضد گلوله تحت تدابير شديد امنيتي نگهداري کنند و ديگر به هيچ وجه حق خروج آنرا از موزه براي نمايش در هيچ کشوري را ندهند.